بیانات دربارهٔ مسائل مهم روز و اوج گیری جنایات رژیم صهیونی در غزه

بیانات

آیت الله سیّد محمّد‌رضا مدرّسی طباطبایی یزدی دام ظلّه

دربارهٔ مسائل مهمّ روز و اوج‌گیری جنایات رژیم صهیونی در غزّه

(۱۴۰۴/۰۵/۰۳)

بسم اللّه الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و صلّی اللّه علی محمّد و آله الطاهرین و لعنه اللّه علیٰ أعدائهم أجمعین

تقوا، دربردارندهٔ همهٔ خیرات دنیا و آخرت

عَلَیْکُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ، فَإِنَّهَا تَجْمَعُ الْخَیْرَ وَ لَا خَیْرَ غَیْرُهَا؛

بر شما باد به تقوای الهی که تقوا همهٔ خیرها را در بر دارد و خیری غیر از آن نیست.

وَ یُدْرَکُ بِهَا مِنَ الْخَیْرِ مَا لَا یُدْرَکُ بِغَیْرِهَا مِنْ خَیْرِ الدُّنْیَا وَ خَیْرِ الْآخِرَهِ؛

و با تقوا خیرهایی از خیرهای دنیا و آخرت به‌دست می‌آید که با غیر آن به‌دست نمی‌آید.

اهل تقوا باشید و تقوا را در تمام آنات زندگی، شب و روز، جوانی و پیری، در سرور و در غم فراموش نکنید تا خداوند شما را مشمول تمام برکاتش در دنیا و آخرت قرار دهد.

وعدهٔ نصرت الهی در‌صورت تقوا و صبر

خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:

بَلىٰ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا وَ یَأْتُوکُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هٰذا یُمْدِدْکُمْ رَبُّکُمْ بِخَمْسَهِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِکَهِ مُسَوِّمینَ‏؛

آرى اگر صبر پیشه کنید و تقوا بورزید و دشمنان ناگهان بر شما بتازند، همانگاه پروردگارتان شما را با پنج ‌هزار فرشتهٔ نشاندار یارى خواهد کرد.

این آیهٔ شریفه گرچه مربوط به صدر اسلام و ظاهراً مربوط به غزوۀ بدر است، امّا ملاک و قاعدۀ آن، عامّ است و شامل همهٔ زمان‌ها می‌شود. چنان‌که در سورهٔ یوسف می‌خوانیم:

إِنَّهُ مَنْ یَتَّقِ وَ یَصْبِرْ فَإِنَّ اللهَ لا یُضیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنینَ؛

بی‌گمان هر‌که تقوا بورزد و صبر پیشه کند، خدا پاداش نیکوکاران را تباه نمی‌کند.

باز به‌عنوان یک قاعدۀ کلّی می‌فرماید:

إِنْ تَنْصُرُوا اللهَ یَنْصُرْکُمْ وَ یُثَبِّتْ أَقْدامَکُمْ؛‏

اگر خدا را یارى کنید، یاریتان مى‏‌کند و گام‌هایتان را استوار مى‏‌دارد.

این آیهٔ شریفه اختصاص به زمانی خاص یا گروهی ویژه ندارد؛ زیرا در ابتدای آیه خداوند متعال می‌فرماید: Pیا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُواO؛ «ای کسانی که ایمان آورده‌اید»، از‌این‌رو هر‌کس به خدا و رسولش ایمان داشته باشد، مخاطب این آیهٔ شریفه است که: اگر خدا را یاری کنید، خدا هم شما را یاری می‌کند و گام‌هایتان را استوار می‌سازد.

باز در یک قاعدۀ کلّی دیگر، خداوند متعال می‌فرماید:

أُذِنَ لِلَّذینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللهَ عَلىٰ‏ نَصْرِهِمْ لَقَدیرٌ؛

به کسانى که جنگ بر آنان تحمیل شده، رخصت [جهاد] داده شده است؛ چرا‌که مورد ظلم قرار گرفته‌اند و البتّه خدا بر یاری آنان سخت تواناست.

تا آنجا که می‌فرماید:

وَ لَیَنْصُرَنَّ اللهُ مَنْ یَنْصُرُهُ؛‏

و قطعاً و حتماً خدا به کسى که او را یارى مى‌کند، یارى مى‌دهد.

این آیه دو تأکید دارد: یکی لام تأکید و دیگری نون تأکید؛ یعنی: به‌تحقیق و حتماً خداوند متعال هر‌که او را یاری کند، یاری می‌کند که خدا قویّ و عزیز است.

و باز در یک قاعدۀ کلّی‌تر در‌مورد تقوا می‌فرماید:

وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ یُسْراً؛

و هر‌کس تقوای الهی بورزد، خدا براى او در کارش آسانی قرار خواهد داد.

و باز فرموده است:

وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً؛

و هر‌کس از خدا پروا کند، خدا براى او راه برون‌رفت قرار مى‌‏دهد.

این آیات نیز اختصاص به موردی خاص و فرد یا جماعتی ویژه ندارد، بلکه همه را شامل می‌شود. باید بدانیم در هر شرایطی باشیم، حتّی اگر یَأْتُوکُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هٰذا‏ دشمن حملهٔ سریع و غافلانه هم انجام دهد، اگر ما وظیفهٔ خود را انجام داده باشیم و اهل تقوا و صبر باشیم، از جانب خدا یاری خواهیم شد و پیروز خواهیم گشت.

سه شرط مهمّ تقوا در شرایط امروز
تقوا شرایط زیادی دارد، ولی در اینجا سه شرط مهمّ آن را یادآوری می‌کنم:

۱) بالاترین آمادگی در مسائل نظامی

در مسائل نظامی و درگیری‌های جنگی باید مسلمانان بالاترین آمادگی را داشته باشند. خداوند متعال می‌فرماید:

وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّهٍ؛

و هرچه از نیرو در توان دارید، برای [دفاع و مقابله با] دشمن مهیّا کنید.

گاهی می‌بینیم بعضی می‌گویند: چرا این‌قدر پول خرج نیروها و ابزارهای دفاعی مانند موشک، پهپاد و هواپیماهای جنگی می‌شود؟ در‌حالی‌که این مسئله از اعظم واجبات است و هر مردمی اگر اندکی عقل داشته باشند، همین روش را دارند. اگر انسان در مقابل دشمن باشد، هرگز ابتدا به فکر توسعه و رفاه خود نمی‌افتد، بلکه در وهلهٔ اوّل ابزار دفاع در مقابل دشمن را فراهم می‌کند، چه‌رسد به اینکه خداوند متعال می‌فرماید: هر‌آنچه در توان دارید، فراهم کنید.

برخلاف حج که وقتی خداوند می‌خواهد آن را واجب کند، می‌فرماید:

وَ لِلهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً؛

و براى خدا حجّ آن خانه بر‌عهدهٔ مردم است؛ [البتّه بر] کسى که بتواند به‌سوى آن راه یابد.

یعنی در حج، ابتدا باید استطاعت محقّق شود، سپس وجوب حج می‌آید و الّا اگر استطاعت نباشد، وجوب ندارد. ولی در اینجا و بعضی جاهای دیگر می‌فرماید: استطاعت را محقّق کنید و هر‌آنچه در توان دارید، فراهم آورید، نه اینکه بنشینید تا استطاعت برایتان فراهم شود.

۲) هوشیاری، بیداری و عدم غفلت از دشمن

شرط دیگر تقوا، هوشیاری، بیداری و عدم غفلت است. خداوند متعال می‌فرماید:

وَدَّ الَّذینَ کَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِکُمْ وَ أَمْتِعَتِکُمْ؛

کافران آرزو دارند که شما از جنگ‏افزارها و ساز و برگ خود غافل شوید.

و در ادامه می‌فرماید:

خُذُوا حِذْرَکُمْ؛

 مواظب خود باشید.

یعنی اهل احتیاط و هوشیاری باشید، از دشمنان حذر کنید و بی‌خیال و بی‌تفاوت نباشید؛ زیرا دشمن پیوسته مشغول توطئه است؛ چنان‌که امیرالمؤمنین علیه السّلام می‌فرمایند:

مَنْ‏ نَامَ‏ لَمْ‏ یُنَمْ‏ عَنْهُ‏؛

هر‌که از دشمن آسوده بخوابد، دشمن نسبت به او نخواهد خفت‏.

دشمن بیدار است و شما را رصد می‌کند.

۳) وحدت و انسجام و عدم تفرّق و درگیری

سومین امری که در اینجا مصداق تقواست و یادآوری می‌کنم، وحدت و انسجام مردم و عدم تفرّق است. خداوند متعال می‌فرماید:

وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ریحُکُمْ؛

و با هم نزاع مکنید که سست شوید و مهابت شما از بین برود.

نزاع غیر از آن است که دو رأی مختلف باشد. رأی مختلف داشتن مهم نیست، امّا نزاع و کشمکش نباید باشد، وگرنه قدرت، هیبت و عظمتتان از دست می‌رود و آبرویتان می‌رود.

بسیاری از مصیبت‌هایی که امروزه ما می‌کشیم، به‌خاطر نزاع‌هایی است که فتنه‌گران زمانی آغاز کردند. دشمن در سال ‌۸۸ به سرحدّ ناامیدی رسیده بود و به‌دنبال راهی می‌گشت تا به‌گونه‌ای با جمهوری اسلامی ایران به مصالحه برسد، ولی متأسّفانه افرادی نادان و نابخرد بر اساس محاسباتی غلط یا هوا‌و‌هوس‌های بیجا نزاع، انشقاق و فساد را آغاز کردند و در دوره‌های بعد در آتش آن دمیدند، در‌نتیجه بعضی از این مصیبت‌ها ادامه پیدا کرد.

بنابراین آنچه مهمّ است، این است که بدانیم طبق آیهٔ شریفه: اگر صبر و تقوا داشته باشیم، حتّی اگر هم دشمن به‌سرعت سراغ ما بیاید، خداوند متعال ما را یاری خواهد کرد.

اوج‌گیری جنایات رژیم صهیونی در غزّه

مسائل مهمّی در اینجا شایستهٔ تذکّر است. شاید بزرگ‌ترین مسئله‌ای که امروز و در این لحظات شایستهٔ یادآوری است و باید تذکّر داده و بیان شود، اوج‌گیری جنایات رژیم صهیونی در غزّه است. رژیم صهیونی و آمریکا که با هم و با کلّ غربِ مستکبر دست‌به‌یکی کرده و جنایاتی را می‌آفرینند که شاید در دنیا کمتر نظیر داشته باشد، حدود دو میلیون انسان را در محدودهٔ خاصّی اسیر کرده، تشنه و گرسنه نگه داشته و به‌سوی آن‌ها هنگامی که برای به دست آوردن لقمه‌ای غذا برای شکم‌های گرسنهٔ فرزندان و خانواده‌شان در صف قرار می‌گیرند، هجوم می‌برند و آنان را هدف رگبار سلاح‌های خود قرار می‌دهند! واقعاً مسائل عجیبی در دنیای امروز اتّفاق می‌افتد.

قساوت عجیب یهود در قرآن کریم

خداوند متعال دربارهٔ یهود در قرآن کریم تعبیرهای عجیبی دارد که ما لمس نمی‌کردیم، ولی چون وحی الهی بود، می‌پذیرفتیم، امّا اکنون آن‌ها‌ را حس می‌کنیم. یکی از صفات یهود خبیث این بود که:

یَقْتُلُونَ الْأَنْبِیاءَ بِغَیْرِ حَقٍّ؛

پیامبران را به‌ناحق مى‌‏کشتند.

در جای دیگر می‌فرماید:

یَقْتُلُونَ النَّبِیِّینَ بِغَیْرِ حَقٍّ؛

پیامبران را به‌ناحق مى‏‌کشند.

یا:

یَقْتُلُونَ النَّبِیِّینَ بِغَیْرِ الْحَقِّ؛

پیامبران را به‌ناحق مى‌‏کشتند.

یهود خیلی راحت پیامبران را می‌کشتند! حتّی در روایتی آمده  که در یک روز ۷۰ پیامبر را می‌کشتند و در بازارهایشان می‌نشستند! یعنی برایشان مهم نبود. البتّه اینکه معنای روایت دقیقاً چیست و آیا ظاهر آن صد‌در‌صد مراد است یا معنایی ورای آن دارد، باید در جای خود بحث شود، ولی در‌هر‌صورت حاکی از قساوت عجیب آن‌هاست.

ببینید خداوند متعال چگونه آن‌ها را روان‌شناسی و روان‌کاوی می‌کند و می‌فرماید:

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُمْ مِنْ بَعْدِ ذٰلِکَ فَهِیَ کَالْحِجارَهِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَهً وَ إِنَّ مِنَ الْحِجارَهِ لَما یَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهارُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَهْبِطُ مِنْ خَشْیَهِ اللهِ وَ مَا اللهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ؛

سپس دل‌هاى شما بعد از آن [واقعه] سخت گردید، همانند سنگ یا سخت‏‌تر از آن؛ چرا‌که از برخى سنگ‌ها جوی‌هایى بیرون مى‌‏زند و پاره‏اى از آن‌ها مى‌‏شکافد و آب از آن خارج مى‌‏شود و برخى از آن‌ها از بیم خدا فرو مى‌‏ریزد و خدا از آنچه مى‏‌کنید، غافل نیست.

این تعبیرِ خداوند عالِم به سرائر و خفیّات و ضمایر انسان‌هاست. یهود بعد از آنکه معجزاتی را دیدند و بااینکه آیات آشکار الهی را به چشم دیدند، متنبّه نشدند، بلکه دل‌های آنان آن‌قدر با‌قساوت شد که مثل سنگ شد، بلکه به تعبیر خداوند از سنگ هم قساوتش بیشتر است؛ زیرا از سنگ حدّاقل چشمه‌ای بیرون می‌آید یا می‌شکافد و از آن آبی خارج می‌شود یا سنگی از خشیت خدا از کوهی فرو می‌ریزد، امّا دل‌های سنگ و پر‌قساوت این نانجیب‌ها از سنگ هم قساوتش بالاتر است و قابل قیاس با سختی سنگ نیست.

پیشینهٔ یهود در کشتن مردم به بهانهٔ دادن غذا

من کتابی را قبل از انقلاب دربارهٔ یهود خوانده‌ام که مطالب زیادی در آن بود. اصل کتاب عربی بود: «الدنیا ملعبه الیهود» که به فارسی ترجمه شده بود: «دنیا بازیچهٔ یهود» و در آن داستان‌ها و حکایت‌هایی از رفتار یهود آمده بود که واقعاً شگفت‌انگیز و تکان‌دهنده بود و امروزه می‌بینیم در مقیاسی وسیع‌تر در جلو چشم جهانیان انجام می‌شود و نه یهود و صهیونیست‌ها و نه اربابانشان خم به ابرو نمی‌آورند.

داستانی که در آن کتاب خواندم و در افواه هم گفته می‌شد، این بود که یهود عیدی داشتند که کودکی را از غیر خودشان ـ از مسلمانان باشد، چه بهتر ـ پیدا می‌کردند، مدّتی در خانه پرورش می‌دادند و از او پذیرایی می‌کردند، بعد در آن روز عید دیگران را دعوت می‌کردند و یک تشت بزرگ وسط می‌گذاشتند و کودک را در آن قرار می‌دادند و به او می‌گفتند: بیا مثلاً یک سیب یا گلابی بگیر، و همین‌که نزدیک می‌آمد، یک سوزن بزرگ یا کوچک به بدنش فرو می‌کردند و از بدن او خون بیرون می‌زد! سپس دیگری می‌گفت: بیا پیش من و همین‌طور سومی، چهارمی، پنجمی و… و در‌نهایت با خون او نان درست می‌کردند و می‌خوردند! در آن کتاب آدرس هم داده بود که کجاها این اتّفاق افتاده و چه افرادی دستگیر شده و به آن اعتراف کرده‌اند.

آن زمان ما می‌گفتیم این اتّفاق خیلی عجیب و غریب و موجب شگفتی است و سخت است که انسان باور کند ـ البتّه بعد از آن شواهدی هم برای آن پیدا کردیم ـ ولی الآن نظیر همان اتّفاق در حال رخ دادن است: این مردم خستهٔ غزّه و این گرسنگان و تشنگان را می‌آورند و مقداری موادّ غذایی به‌صورت آرد و… فراهم می‌کنند و می‌گویند: بیایید آرد بگیرید، ولی وقتی می‌آیند، به‌جای آن سوزن به آن‌ها گلوله می‌زنند و به‌جای اینکه یک کودک را بکشند، گروه گروه انسان را می‌کشند. ‌حالا معلوم می‌شود آن قضیّه هم درست بوده است. این‌ها چنین موجوداتی هستند و همان‌گونه که قرآن کریم فرمود، دل ندارند، دل‌هایشان از سنگ است، بلکه از سنگ هم سخت‌تر است. این نانجیب‌ها هیچ احساس و رحم و مروّتی ندارند.

پشتیبانی همه‌جانبهٔ دنیای غرب از رژیم صهیونی

متأسّفانه دنیای غرب هم که چند صد سال است با عناوینی چون انسان‌گرایی و اومانیسم، حقوق بشر، قراردادهای بین‌المللی، دموکراسی، تکریم انسان و… گوش عالَم را کر کرده است، از این رژیم منحوس حمایت و پشیبانی می‌کند. ای بیچاره‌ها! ای بدبخت‌ها! شما با آن یهود چه فرقی دارید؟! دل‌های شما هم از سنگ و بلکه سخت‌تر از سنگ است. هیئت حاکمهٔ آمریکا و رئیس‌جمهور آمریکا که پشتیبان صد‌در‌صد این رژیم هستند، بلکه با آن یکی هستند، چه فرقی با این رژیم دارند؟! اروپای مستکبری که با این رژیم همراهی می‌کند، به آن سلاح می‌دهد و کمک‌های لجستیک و سیاسی می‌کند و یک وقت هم مختصر کلمه‌ای حرف می‌زند که هیچ ارزشی ندارد، چه فرقی با این رژیم دارد؟!

ای مردم! بیدار و آگاه باشید. تزویر این‌ها را بیشتر بشناسید. ای مردم دنیا! ای کشورها و ملّت‌های مسلمان و غیر مسلمان! بدانید اگر این طایفهٔ پلید صهیونیست‌ها روزگاری به یکی از شما دسترسی پیدا کنند و برای آن‌ها امکان داشته باشد، همان معامله‌ای را با شما خواهند کرد که با مردم غزّه کردند. ای ملّت مصر! ملّت اردن! ملّت سوریه! ملّت‌های نزدیک‌تر! بیدار باشید. فریاد قرآن را فراموش نکنید که فرمود:

وَ لا تَهِنُوا فِی ابْتِغاءِ الْقَوْمِ؛

و در دنبال کردن دشمن سست نشوید.

بدانید این‌ها دیر یا زود با شما همان کاری را خواهند کرد که با مردم غزّه، مردم کرانهٔ باختری، مردم سایر نواحی فلسطین و مردم سوریه کردند. چقدر غفلت و بی‌تفاوتی؟! چقدر نسبت به آیات قرآن گوش را سنگین گرفتن؟! حتّی اگر آیات قرآن هم نبود، اگر انسان هستید و به سرنوشت آیندهٔ خود و نسل خود علاقه دارید، باید بیدار شوید و بدانید این یهود چه نقشه‌هایی در سر دارد.

وعدهٔ قرآن در‌بارهٔ شکست نهایی و مغلوب شدن یهود

در قرآن کریم خداوند متعال مکرّر قوم یهود را به جهانیان و به‌ویژه مسلمانان معرّفی کرده است. یکی از جالب‌ترین آیات در‌رابطه‌با این قوم، آیات ابتدایی سورۀ مبارکهٔ اسراء است که از آیهٔ ۴ تا ۸ نکات عجیبی را مطرح کرده است. خداوند متعال در این آیات می‌فرماید:

وَ قَضَیْنا إِلى‏ بَنی‏ إِسْرائیلَ فِی الْکِتابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَیْنِ وَ لَتَعْلُنَّ عُلُوّاً کَبیراً، فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُولاهُما بَعَثْنا عَلَیْکُمْ عِباداً لَنا أُولی‏ بَأْسٍ شَدیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ وَ کانَ وَعْداً مَفْعُولاً، ثُمَّ رَدَدْنا لَکُمُ الْکَرَّهَ عَلَیْهِمْ وَ أَمْدَدْناکُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنینَ وَ جَعَلْناکُمْ أَکْثَرَ نَفیراً، إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِکُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها فَإِذا جاءَ وَعْدُ الْآخِرَهِ لِیَسُوءُوا وُجُوهَکُمْ وَ لِیَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ کَما دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّهٍ وَ لِیُتَبِّرُوا ما عَلَوْا تَتْبیراً، عَسىٰ‏ رَبُّکُمْ أَنْ یَرْحَمَکُمْ وَ إِنْ عُدْتُمْ عُدْنا وَ جَعَلْنا جَهَنَّمَ لِلْکافِرینَ حَصیراً؛

و در کتاب آسمانى[شان] به فرزندان اسرائیل خبر دادیم که قطعاً دو بار در زمین فساد خواهید کرد و قطعاً به سرکشى بسیار بزرگى برخواهید خاست. پس آنگاه که وعدهٔ [تحقّق] نخستین آن دو فرا رسد، بندگانى از خود را که سخت نیرومندند بر شما مى‏‌گماریم تا میان خانه‏‌ها[یتان براى قتل و غارت شما] به جست‌‌و‌جو درآیند و این تهدید تحقّق‏‌یافتنى است. پس [از چندى] دوباره شما را بر آنان چیره مى‏‌کنیم و شما را با اموال و پسران یارى مى‏‌دهیم و [تعداد] نفرات شما را بیشتر مى‏‌گردانیم. اگر نیکى کنید، به خود نیکى کرده‏‌اید و اگر بدى کنید، به خود [بد نموده‌‏اید] و چون تهدید آخر فرا رسد، [بیایند] تا شما را اندوهگین کنند و در مسجد چنان‌که بار اوّل داخل شدند، درآیند و بر هر‌چه دست‌‏یافتند، یکسره [آن را] نابود کنند. امید است که پروردگارتان شما را رحمت کند، و[لى] اگر [به جنایت] بازگردید، [ما نیز به کیفر شما] بازمى‏‌گردیم و دوزخ را براى کافران زندان قرار دادیم.

خداوند متعال می‌فرماید: ما در کتاب به بنی‌اسرائیل خبر دادیم که شما دو بار در روی زمین فساد می‌کنید و برتری‌جویی بزرگی انجام می‌دهید. پس وقتی اوّلین فساد و برتری‌جویی را انجام دادید و مهلتش به پایان رسید، بندگانی از خود را مبعوث می‌کنیم که با شدّت و قدرت هستند و در سرزمین شما وارد خواهند شد و خانه به خانه شما را دنبال و بیچاره‌ خواهند کرد و این امری قطعی است.

سپس خداوند متعال می‌فرماید: پس از آن دوباره به شما مهلت می‌دهیم، مال و فرزند و امکانات می‌دهیم، امّا بدانید ای بنی‌اسرائیل! اگر کار نیک انجام دادید، به نفع خودتان، و اگر کار بد انجام دادید، به ضرر خودتان است. پس چون بار دوم فساد کردید و مهلت دوم هم به پایان رسید، باز بندگان پر‌صلابت خود را بر شما مسلّط می‌کنیم تا چهره‌هایتان را به ذلّت بنشانند و وارد مسجد‌الأقصی شوند ـ همان‌طور که دفعهٔ اوّل وارد شدند ـ و هرچه دست یافتند را نابود کنند. (در‌این‌زمینه اختلاف است که آیا این بار دوم محقّق شده یا نشده است؟)

خداوند در ادامه می‌فرماید: زود باشد که خداوند طبق رحمتش به شما رحمت کند (یعنی شاید شما مهلت دوباره پیدا کنید)، ولی یک هشدار به آن‌ها می‌دهد: اگر به آن فسادها و برتری‌طلبی‌ها برگردید، ما هم برمی‌گردیم و کسانی را بر شما مسلّط می‌کنیم که روزگار شما را سیاه و شما را نابود کنند. و در‌نهایت هم خداوند می‌فرماید: عاقبت کافران حصر در جهنّم است.

و جالب است که بدانیم در روایتی هرچند غیر مُسنَد، و از جهتی هم دارای ابهام، در ذیل این آیات کسی از امام ‌صادق علیه السّلام می‌پرسد: این بندگان دارای صلابت شدید چه کسانی هستند؟ حضرت در پاسخ سه بار می‌فرمایند:

هُمْ‏ وَ اللَّهِ‏ أَهْلُ‏ قُمَ؛‏

آنان به خدا قسم، اهل قم هستند.

به‌هر‌حال بدانید که قرآن فرموده است که این‌ها مغلوب و بیچاره خواهند شد. آیات دیگر نیز در‌این‌زمینه وجود دارد؛ ازجمله:

وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکَ لَیَبْعَثَنَّ عَلَیْهِمْ إِلى‏ یَوْمِ الْقِیامَهِ مَنْ یَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذابِ؛

و [یاد کن] هنگامى را که پروردگارت اعلان داشت که تا روز قیامت بر آنان (یهودیان) کسانى را خواهد گماشت که بدیشان عذاب سخت بچشانند.

یعنی یهودیان آنی از عذاب فارغ نخواهند شد. این وعدۀ الهی و صریح آیهٔ قرآن و سرنوشت حتمی یهود است، مگر اینکه توبه کنند که هیهات که توبه کنند. بله، ممکن است چند نفری از آن‌ها توبه کنند؛ چنان‌که در زمان پیامبر (ص) نیز بعضی از آنان توبه کردند و انسان‌های سالمی شدند.

غفر اللّه لنا و لکم و الحمد للّه ربّ العالمین

و السلام علیکم و رحمه اللّه و برکاته