طمع، همان چیزی است که همه را به بند میآورد، نابود میکند و به هلاکت میکشاند: «أَكْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطَامِع؛ بیشترین قربانگاههای عقلها زیر برق طمعهاست.» بسیاری از عقلها در برابر برقهای زودگذر طمع سقوط میکنند. طمع ...
هر چیز باارزش و مهمی را که میخواهی به دست آوری و به هر مرتبهٔ بالا و بلندی که میخواهی پرواز کنی، راهش توکّل و اعتماد بر خداوند متعال است. غیر خدا، هرچه باشد، سراب است و هیچ نیست و توهّمی است که انسان را بیچاره میکند.