طمع، همان چیزی است که همه را به بند میآورد، نابود میکند و به هلاکت میکشاند: «أَكْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطَامِع؛ بیشترین قربانگاههای عقلها زیر برق طمعهاست.» بسیاری از عقلها در برابر برقهای زودگذر طمع سقوط میکنند. طمع ...
تا زمانی که بنده روزی خود را تمام و کمال دریافت نکند، نمیمیرد، پس انسان نباید تمام وجودش را صرف کسب دنیا کند، بلکه باید در طلب دنیا میانهروی و عقلانیّت داشته باشد. روزیِ مقدّر خداوند خواهد رسید و تلاشهای افراطی و حتّی شبیه ...