این بزرگمرد دهها سال است راهبری ملّت را به عهده دارد و در طوفانها، فرازونشیبها، گردابها و غرقابهایی که دشمنان و جنود شیاطین تدارک دیده بودند تا مردم ما راه را گم کنند و نتوانند حقوق خودشان و کشورشان و حقوق مسلمانان و تمام ملّتهای آزاده ...
هرچند حرب و جنگ به معنای تجویز هر عملی میباشد که وسیله برای غلبه است، اعمّ از کشتن، اسیر گرفتن، تخریب یا غارت اموال و...، امّا در جنگ نیز قوانین و محدودیّتهایی فیالجمله میان عقلاء یا میان برخی ملّتها و نیز در اسلام مورد پذیرش قرار گرفته است ...
تقدیرات الهی چنان رقم خورد که ادّعاهای دروغین غرب در حقوق انسان، حقوق زن، حقوق کودک و حقوق بینالملل و... همه فریب در آمد که دیگر با هیچ نقابی این چهرهٔ کریه قابل پنهان کردن نیست. این یاوهگویان شیطانی گمان کردهاند با تهدید میتوانند ...
عنوان «صلات» که عنوانی ذاتی است و نماز مصداق ذاتی آن است. منظور از ذاتی بودنِ عنوان هم این است که بر تکبیر تا تسلیم، ذاتاً منطبق است و اگر از هر چیزی غیر از این اجزاء و شرایط صرفنظر کنیم، این عنوان همچنان باقی است. لذا وقتی چنین ناذری ...
این ملّت قریب دویست سال گرفتار استعمار بود و بیگانگان نمیگذاشتند کشور روی استقلال و پیشرفت را ببیند. هرجا مردم میخواستند حرکتی انجام دهند، استعمار و قدرتهای دنیا آنها را سرکوب میکردند. ببینید چگونه ...
جناب آخوند رحمه الله قائل است صحیح چیزی است که «تامّ الأجزاء و الشرائط» باشد و فاسد چیزی است که «ناقص» باشد. پس صحت یعنی «تمامیت» و فساد یعنی «نقصان». در نتیجه اگر صحیحی شویم، یعنی لفظ برای معنای ...
استدلال دیگر بر محالیت استعمال لفظ در اکثر از معنا توسط محقق اصفهانی رحمه الله اقامه شده است و ایشان چنان به این بیان مطمئن است که میگوید: و التحقیق أن الامر فیالاستحالة اوضح من ذلک؛ یعنی استحالۀ استعمال ...
اساساً اینکه عدهای گفتهاند «استعمال لفظ واحد در اکثر از معنا جایز است» به این معناست که آنچه از متکلم صادر میشود و سامع میشنود واحد است و کاری ندارند که در ذهنها چه اتفاقی میافتد. بنابراین روی لفظ خارجی متمرکز ...
آخوند رحمه الله بنابر تقریب اظهر فرموده است: استعمال لفظ در معنا فقط این نیست که لفظ را علامت برای معنا قرار دهیم، بلکه لفظ را وجه، عنوان و حتی عین معنا قرار میدهیم و لهذا حُسن و قبح معنا به لفظ هم سرایت میکند ...
برخی گفتهاند مقصود از اطرادی که علامت حقیقت میشود، اطراد در تبادر است؛ به این صورت که اگر معنایی از لفظی مکرراً و در حالات و شرایط گوناگون متبادر به ذهن شد، پی میبریم که معنای حقیقی آن لفظ است و ...
در ابتدای بحث علائم حقیقت و مجاز گفتیم که گاهی ما فیالجمله معنای چیزی را میدانیم، اما حدود آن را نمیدانیم و میخواهیم این حدود را از طریق تبادر و ... بهدست آوریم. در مورد صحت حمل اولی نیز میگوییم ...
در بحث «اطلاق لفظ و ارادة مثل آن» اینکه بگوییم متکلم خود موضوع را حاضر کرده یا لفظ را در لفظ دیگری به کار برده بهگونهای که حاکی از آن است، ثمرة عملی دارد و بحث ریشهدار و عمیقی در فقه مبتنی بر آن است ...