پايگاه اطّلاع رساني مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين | qommpth.ir
     
 
فارسي | العربيه | اردو 
 
   
  •  
  • 3 مهر 1396
  • 2017 Sep 25
 
 
   ویژه ها




 
   اوقات شرعي
 
   آمار پایگاه
امروز: 528
دیروز: 1001
ماه جاری: 2710
امسال: 168535
کل: 740409
 
**به پایگاه اطّلاع رسانی مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين (پایگاه انعکاس و انتشار کامل اخبار و آثار حضرت آيت الله سيّد محمّد رضا مدرّسي طباطبايي يزدي دامت برکاته) خوش آمدید.**    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ     
تاریخ انتشار: 18/1/1395 - 14:41
کد درس: 716 تعداد بازدید: 780 تعداد نظرات کاربران: 0  

تقریرات درس خارج اصول
حضرت آیت الله سیّد محمّدرضا مدرّسی طباطبایی یزدی دامت برکاته
دوره‌ی دوم ـ سال دوازدهم ـ سال تحصیلی 95ـ94
جلسه 19 ـ سه‌شنبه 19/8/94

تفاوت استصحاب نوع رابع با استصحاب‌های سه‌گانه

تفاوت استصحاب نوع رابع با استصحاب کلّی قسم اول روشن است؛ زیرا در قسم اول، کلّی در ضمن فرد بود و به واسطه‌ی ذهاب فردی که مشتمل بر کلی بود در زوال یا بقاء کلّی شک به وجود می‌آمد.

تفاوت این استصحاب با قسم ثانی در این است که در کلی قسم ثانی، فردی وجود داشت که مردد بین متیقن الارتفاع و متیقن البقاء أو محتمل البقاء بود و اصل فرد، مردد بود؛ به خلاف قسم رابع که فرد، مردّد نیست؛ قطعاً فرد معیّنی محقق شده است ولی احتمال می‌دهیم عنوان دیگری بر فرد محققِِ معین، منطبق باشد. قطعاً فرد قرشی محقق شده است و هیچ تردیدی در آن نداریم، تنها احتمال می‌دهیم که عنوان «عالمٌ» که قطعاً عنوان دومی است و محقق شده است، بر آن فرد منطبق باشد و احتمال هم داده می‌شود در ضمن فرد دیگری محقق شده باشد. بنابراین تفاوت قسم ثانی با قسم رابع نیز روشن است.

و اما تفاوت قسم رابع با قسم ثالث در این است که در قسم ثالث، کلی در ضمن یک فرد قطعاً محقق شده است، کما فی ما نحن فیه، امّا نسبت به عنوان دیگر که کلّیِ در ضمنِ فرد دیگر باشد، در اصل وجود آن شک داریم، به خلاف قسم رابع که یقین داریم هر دو عنوان محقق شده است و یقین داریم که هر دو نیز مصداق پیدا کرده است و تنها این احتمال داده می‌شود که مصداق عنوان دوم، همان مصداق عنوان اول باشد، ولی قطعاً دو عنوان کلی محقق شده است.

یک مثال شرعی‌ برای کلّی قسم رابع: کسی دارای طهارت است و می‌داند یک وضو گرفته است و یک حدث نیز از او سر زده است، ولی الآن شک دارد آیا وضوی دومی که گرفته است، وضوی تجدیدی بوده است یا وضوی بعد از حدث و مفید طهارت انجام داده است. احتمال می‌دهد این وضویی که گرفته است قبل از حدث بوده که وضوی تجدیدی خواهد بود و طهارت جدید ایجاد نمی‌کند، احتمال هم می‌دهد وضو بعد از حدث بوده و طهارتی که غیر از طهارت سابقه است و مصداقی مجزّا دارد ایجاد کرده است.

در چنین جایی سید خویی رحمه الله می‌فرماید استصحاب طهارت جاری است؛

زیرا وقتی که آن شخص وضوی حادث را گرفت، به هر حال متطهر خواهد بود؛ فرقی هم نمی‌کند یا از طهارت سابقه یا به واسطه‌ی همین وضو متطهر شده است. پس با وضویی که گرفت قطعاً طهارت موجود است، سپس شک می‌کند آن طهارت هنوز مستمر است یا نقض شده است، «لا تنقض الیقین ابداً بالشک» شامل آن می‌شود و استصحاب طهارت جاری است.

آری، در اینجا به خلاف مثال قبل، چون یقین به حدث هم وجود دارد، استصحاب حدث هم جریان دارد و به تعارض هر دو ساقط می‌شوند، اما این غیر از آن است که بگوییم اصلاً استصحاب طهارت جاری نیست.

مثال دیگر اینکه: فردی در روز جمعه قطعاً جنب شده است و پس از آن غسل کرده است. روز شنبه در لباس خود آثار جنابت می‌بیند ولی مردّد است که این اثر جنابت، مربوط به همان جنابت روز جمعه است یا مربوط به یک جنابت جدید است. اگر مربوط به جنابت روز جمعه باشد، غسل کرده است و وظیفه‌ای ندارد و اگر مربوط به بعد از روز جمعه و بعد از غسل باشد، جنب است و باید غسل کند، حال این شخص نمی‌داند کدام‌یک است.

سید خویی رحمه الله می‌فرماید که شخص یقین دارد اثر جنابتی که در لباسش وجود دارد، موجب جنابت و حدث اکبر او شده است، شک دارد آیا هنوز باقی است یا باقی نیست، استصحاب جنابت جاری می‌کند و حکم به بقاء آن می‌شود. البته اینجا نیز چون غسلی انجام داده و زمانی متطهر بوده است، شک در بقاء طهارت دارد و استصحاب بقاء طهارت هم می‌تواند انجام دهد و دو استصحاب با تعارض ساقط می‌شوند، امّا غرض این است که موضوع برای استصحاب جنابت باقی است، نه اینکه موضوع نباشد ...
 

براي دريافت متن کامل جلسه نوزدهم  اينـجا را کليک کنيد.

Share
   لطفا دیدگاه خود را بنویسید!
*نام:
ایمیل:
*نظر:
 
   نظرات کاربران
رنگ زمینه:
         
سایز قلم: سرعت:
جهت حرکت: تنظیم حرکت:    
   حدیث هفته
بهترین و بدترین مردم
بدترينِ مردم كسى است كه پی‌جوى عيبهاى مردم باشد و نابيناى عيبهاى خويش.
غرر الحكم، ح ۵۷۳۹
 
ورود کاربران

 

نام کاربري:
رمز عبور:
مرا به خاطر بسپار!

موجودی سبد:
 
   نظر سنجی
دیدگاه شما درباره کیفیّت تدوین و تنظیم تقریرات دروس خارج حضرت آیت الله مدرّسی یزدی دامت برکاته

عالی
خوب
متوسّط

 
   پیوندها
پایگاه‌های خبری 
وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها 
علمی، پژوهشی 
فرهنگی و اطّلاع رسانی 
برخی سایت‌های مذهبی 
روزنامه‌ها 
حوزوی 
مراکز تحقیقاتی 
مراکز و مؤسّسات 
فروشگاه‌های اینترنتی کتاب 
بازرگاني، بانک و بيمه 
موتورهای جستجوگر 
نشریّات و مجلّات 
وبلاگ‌ها 
شبکه‌های اشتراک لینک 
 
   سایر پیوندها










 
 
 
 
 
 
کليّه حقوق مادّي و معنوي اين پايگاه متعلّق به مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين بوده و در جهت ترويج معارف اسلامي هيچ گونه محدوديّتي
نسبت به برداشت مطالب با ذکر منبع وجود ندارد. با معرّفي اين پايگاه به ديگران در اجر معنوي آن سهيم شويد.
® Copyright © 1396 Qommpth.ir All Rights Reserved