پايگاه اطّلاع رساني مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين | qommpth.ir
     
 
فارسي | العربيه | اردو 
 
   
  •  
  • 3 مهر 1396
  • 2017 Sep 25
 
 
   ویژه ها




 
   اوقات شرعي
 
   آمار پایگاه
امروز: 518
دیروز: 1001
ماه جاری: 2700
امسال: 168525
کل: 740399
 
**به پایگاه اطّلاع رسانی مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين (پایگاه انعکاس و انتشار کامل اخبار و آثار حضرت آيت الله سيّد محمّد رضا مدرّسي طباطبايي يزدي دامت برکاته) خوش آمدید.**    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ     
تاریخ انتشار: 3/3/1394 - 16:52
کد درس: 602 تعداد بازدید: 811 تعداد نظرات کاربران: 0  

تقریرات درس خارج اصول
حضرت آیت اللّه سیّد محمّدرضا مدرّسی طباطبایی یزدی دامت برکاته
دوره‌ی دوم ـ سال یازدهم ـ سال تحصیلی 94ـ93
جلسه 78 ـ سه شنبه 18/1/94

دو اشکال محقق عراقی بر کلام آخوند رحمهما الله در آلیت یقین

اشکال اوّل: خلاصه‌ی فرمایش محقق عراقی رحمه الله چنین است که: ما قبول نداریم که یقین در ما نحن فیه ظاهر در مرآتیت و آلیت باشد؛ زیرا ظاهر آن است که یقین بحیاله و بعنوانه و بما هو هو متعلق حرمت نقض قرار گرفته است و شارع که فرموده است «لاتنقض الیقین» ظهور در این دارد که خودِ یقین استقلالاً متعلق حرمت نقض است و این یک اصل کلی است که هر کجا عنوانی در کلام اخذ شده باشد، خودِ آن عنوان بما هو هو مدّ نظر است نه بما هو طریقٌ الی مفهومٍ آخر.

و بالجمله رفع ید از این ظهور بلاوجه است.

اشکال دوم: اگر یقین بما هو مرآةٌ در کلام واقع شده است، یعنی خود یقین بما هو یقین مغفولٌ عنه است و اصلاً مورد توجه قرار نگرفته است در حالی که می‌بینیم در این کلام، یقین مورد توجه است؛ در «لاتنقض الیقین بالشک»، یقین متعلق «لاتنقض» است و نهی متوجه آن است یعنی مورد غفلت نمی‌باشد، در حالی که یک مفهوم نمی‌تواند هم غیر مغفولٌ عنه باشد و هم مغفولٌ عنه.

ایشان می‌فرماید: و امّا اینکه صاحب کفایه فرمودند مرآتیت از مصداق یقین به مفهوم سرایت کرده است، سخن صحیح نیست و معلوم است که در مقام سخن گفتن و مرتبه‌ی مفهوم، یقین مدّ نظر است و مانند یقینِ مصداقی نیست.

در یک تشبیه، همگی الآن علم و یقین به روز بودن داریم امّا کدام‌یک علاوه بر توجه به متیقن یعنی روز بودن، توجه به یقین بدان نیز دارید؟! یقینِ مصداقی کاملاً مورد غفلت است امّا با این حال وقتی می‌گوییم یقین داریم روز است، این یقین مورد التفات قرار می‌گیرد. بنابراین آلی بودن یقینِ مصداقی، لزومی ندارد به یقین مفهومی سرایت کند. نتیجه آنکه کلام آخوند در این زمینه قابل تصدیق نمی‌باشد.

بیان محقق عراقی رحمه الله در اطلاق ادله‌ی استصحاب نسبت به موارد شکّ در مقتضی

با این حال محقق عراقی رحمه الله نیز دلیل استصحاب را مطلق می‌داند به گونه‌ای که هم شامل شکّ در رافع و هم شکّ در مقتضی می‌گردد، اما مشی و روشی که انتخاب کرده است با مرحوم آخوند متفاوت است.

محقق عراقی رحمه الله معتقد است یقین در «لاتنقض الیقین بالشک» به لحاظ استقلالی، متعلق نهی قرار گرفته است و اصلاً لحاظ آلی موجود نیست؛ زیرا آلیت با استقلالیت سازگاری ندارد و استظهار استاد (آخوند) که فرمودند یقین به نحو آلی لحاظ شده است را نمی‌پذیرد، بلکه استظهار می‌کند که یقین استقلالاً در کلام لحاظ شده است.

مرحوم آقا ضیاء در توضیح مطلب می‌فرماید: معنای «لاتنقض الیقین بالشک» آن است که شاکّ به شک لاحق، باید خود را متیقن فرض کند به گونه‌ای که یقین وجدانی دارد و روایت، شکّ مسبوق به یقین را به یقین وجدانی تنزیل می‌کند و همه‌ی آثار یقین وجدانی را تعبداً بر چنین شکی مترتب می‌کند؛ یعنی هم آثار متیقن و هم آثار یقین متعلق به آن، هردو مترتب می‌شود؛ زیرا مقتضای عموم تنزیل است.

إن قلت: اگر تنزیل، هم آثار نفسِ یقین و هم آثار متیقن را مترتب کند، محذور اجتماع لحاظ آلی و استقلال پدید می‌آید در حالی که محقق عراقی رحمه الله اجتماع این دو لحاظ را محال می‌داند.

قلت: محقق عراقی رحمه الله در دفع این شبهه می‌فرماید وقتی اثری بر متیقن مترتب است، علاوه بر آنکه اثر متیقن (مثلاً وضو) است به نوعی اضافه و نسبتی با یقین دارد؛ چون یقین سبب شده است آثار متیقن بر آن مترتب شود. اگر مکلف یقین نداشت، این آثار مترتب نمی‌شد لهذا می‌توانیم بگوییم آثار متیقن نیز آثار یقین است. بنابراین گرچه یقین ملحوظ به لحاظ استقلالی است نه آلی، ولی از آنجا که آثار متیقن همان اثر یقین است می‌توانیم بگوییم به لحاظ واحد استقلالی، همه‌ی این آثار وجود دارد.

سپس محقق عراقی رحمه الله تفاوت آثار این دو مبنا را بررسی می‌کند و نتایج مهمی بر آنها مترتب می‌کند که در آینده برخی از آنها را بررسی خواهیم کرد ...
 

براي دريافت متن کامل جلسه هفتاد و هشتم  اينـجا را کليک کنيد.

Share
   لطفا دیدگاه خود را بنویسید!
*نام:
ایمیل:
*نظر:
 
   نظرات کاربران
رنگ زمینه:
         
سایز قلم: سرعت:
جهت حرکت: تنظیم حرکت:    
   حدیث هفته
بهترین و بدترین مردم
بدترينِ مردم كسى است كه پی‌جوى عيبهاى مردم باشد و نابيناى عيبهاى خويش.
غرر الحكم، ح ۵۷۳۹
 
ورود کاربران

 

نام کاربري:
رمز عبور:
مرا به خاطر بسپار!

موجودی سبد:
 
   نظر سنجی
دیدگاه شما درباره کیفیّت تدوین و تنظیم تقریرات دروس خارج حضرت آیت الله مدرّسی یزدی دامت برکاته

عالی
خوب
متوسّط

 
   پیوندها
پایگاه‌های خبری 
وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها 
علمی، پژوهشی 
فرهنگی و اطّلاع رسانی 
برخی سایت‌های مذهبی 
روزنامه‌ها 
حوزوی 
مراکز تحقیقاتی 
مراکز و مؤسّسات 
فروشگاه‌های اینترنتی کتاب 
بازرگاني، بانک و بيمه 
موتورهای جستجوگر 
نشریّات و مجلّات 
وبلاگ‌ها 
شبکه‌های اشتراک لینک 
 
   سایر پیوندها










 
 
 
 
 
 
کليّه حقوق مادّي و معنوي اين پايگاه متعلّق به مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين بوده و در جهت ترويج معارف اسلامي هيچ گونه محدوديّتي
نسبت به برداشت مطالب با ذکر منبع وجود ندارد. با معرّفي اين پايگاه به ديگران در اجر معنوي آن سهيم شويد.
® Copyright © 1396 Qommpth.ir All Rights Reserved