پايگاه اطّلاع رساني مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين | qommpth.ir
     
 
فارسي | العربيه | اردو 
 
   
  •  
  • 30 شهريور 1396
  • 2017 Sep 21
 
 
   ویژه ها




 
   اوقات شرعي
 
   آمار پایگاه
امروز: 249
دیروز: 1499
ماه جاری: 29331
امسال: 162645
کل: 734519
 
**به پایگاه اطّلاع رسانی مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين (پایگاه انعکاس و انتشار کامل اخبار و آثار حضرت آيت الله سيّد محمّد رضا مدرّسي طباطبايي يزدي دامت برکاته) خوش آمدید.**    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ     
تاریخ انتشار: 27/2/1393 - 17:07
کد درس: 405 تعداد بازدید: 869 تعداد نظرات کاربران: 0  

تقریرات درس خارج اصول
حضرت آیت اللّه سیّد محمّدرضا مدرّسی طباطبایی یزدی دامت برکاته
دوره‌ی دوم ـ سال دهم ـ سال تحصیلی 93ـ92
جلسه 75 ـ دوشنبه 25/1/93

فرمایش مرحوم آخوند در توجیه وجه دوم

می‌توان فرض کرد که نمازِ تمام دارای مصلحتی مهم است که وقتی توسط فرد جاهل اتیان می‌شود آن مصلحت استیفاء می‌گردد و اینکه به نماز تمام امر نشده است به خاطر آن است که به صلاة قصر امر شده است که مشتمل بر همان مصلحت و مصلحتِ بیشتر لازم الاستیفاء است. بنابراین آنچه که مورد امر است نماز قصر است؛ زیرا برای مسافر دارای مصلحتِ تمام و مصلحت اضافه‌ای می‌باشد که غیر قابل اغماض است، و صلاة تمام گرچه دارای مصلحت مهمّه‌ای است امّا چون نیازی به امر به آن نبوده است به آن امر نشده است؛ چون مصلحت آن در ضمن صلاة قصر مندک می‌باشد و به صلاة قصر در سفر امر شده است.

امّا چرا اگر مکلف نماز تمام را بیاورد و در وقت، متوجه خطای خود شود إعاده بر او لازم نیست و بلکه إعاده‌ی او اثری ندارد و نیز قضا لازم نیست؟ مرحوم آخوند می‌فرماید به دلیل آن است که بین این دو مصلحت به گونه‌ای تضاد برقرار است که اگر ابتدا مصلحت ناشی از صلاة تمام محقّق گردد زمینه‌ای برای استیفای مصلحت ناشی از صلاة قصر باقی نمی‌ماند و مکلّف با اتیان صلاة تمام، زمینه‌ی استیفای مصلحت نماز قصر را تفویت می‌کند، به ناچار نمی‌توان إعاده یا قضا نمود.

نظیر این مسئله در عرفیات هم واقع شده است؛ مثلاً در ماه رمضان که افطار می‌دهند، در برخی مناطق مرسوم است پیش از افطار چیزی به عنوان پیش‌افطاری می‌دهند، حال اگر کسی با همین پیش‌غذا سیر شود دیگر جایی برای افطار اصلی وجود ندارد و زمینه‌ای برای استیفای آن باقی نمی‌ماند. در ما نحن فیه نیز مصلحت نماز تمام و قصر در حقّ جاهل به وجوب قصر، این حالت را خواهد داشت.

اشکال سید خویی رحمه الله بر کلام مرحوم آخوند

سید خویی فرموده‌اند: مرحوم آخوند تضاد را در ملاکات و مصالح قرار دادند، به این معنا که مصلحت نماز تمام و قصر برای جاهل به وجوب قصر، متضاد هستند به گونه‌ای که اگر مصلحت نماز تامّه استیفاء شد نمی‌توان مصلحت نماز قصر را به دست آورد، در حالی ‌که اساساً تضاد در مصالح و ملاکات، امر نادر و غریبی است. تضادی که وجود دارد میان افعال است؛ مثلاً خوابیدن دارای مصلحتی است و راه رفتن نیز مصلحتی دارد، میان این دو مصلحت تنافر و تضادی برقرار نیست بلکه میان خودِ خوابیدن و راه رفتن تضاد وجود دارد و کسی که راه می‌رود نمی‌تواند در همان حال دراز بکشد و بخوابد و یا بالعکس. بنابراین نمی‌توانیم به وجهی که آخوند فرمودند اکتفا کنیم.

نقد و بررسی اشکال سید خویی بر کلام آخوند رحمهما الله

اوّلاً: همین اندازه که امکان توجیه فتوای مشهور به نحوی ثبوتاً محقّق گردد، ولو نادر باشد برای ما کافی است؛ زیرا در صدد آن هستیم که امکان ثبوتی این فتوا را تصویر کنیم هرچند نادر باشد.

ثانیاً: چگونه می‌فرمایند تضادّ در مصالح امر نادری است!! فراوان رخ می‌دهد مواردی که میان مصالح تضاد وجود دارد؛ مثلاً فردی مریض است و می‌تواند دو نوع دارو را با هم مصرف کند، ولی وقتی این دو دارو بخواهند اثر کنند ملاکات داروها با یکدیگر سازگاری ندارند، یا در مورد بعضی غذاها که می‌توان آنها را با هم مصرف کرد ولی هنگام اثرگذاری و استیفای مصلحت با یکدیگر در تضاد هستند. در داروشناسی بحث مهمّی در مورد تداخل داروها مطرح کرده‌اند بدین معنا که هرچند استعمال یا تزریق بعضی داروها با هم مشکلی ندارد، امّا در مقام اثرگذاری یکدیگر را خنثی می‌کنند یا به قدری اثر یکدیگر را تشدید می‌کنند که بدن تحمّل آن اثرها را ندارد. در هر حال تضادّ در ملاکات و مصالح امری شناخته شده در زندگانی عادی و علمی است ...
 

براي دريافت متن کامل جلسه هفتاد و پنجم  اينـجا را کليک کنيد.

Share
   لطفا دیدگاه خود را بنویسید!
*نام:
ایمیل:
*نظر:
 
   نظرات کاربران
رنگ زمینه:
         
سایز قلم: سرعت:
جهت حرکت: تنظیم حرکت:    
   حدیث هفته
بهترین و بدترین مردم
بدترينِ مردم كسى است كه پی‌جوى عيبهاى مردم باشد و نابيناى عيبهاى خويش.
غرر الحكم، ح ۵۷۳۹
 
ورود کاربران

 

نام کاربري:
رمز عبور:
مرا به خاطر بسپار!

موجودی سبد:
 
   نظر سنجی
دیدگاه شما درباره کیفیّت تدوین و تنظیم تقریرات دروس خارج حضرت آیت الله مدرّسی یزدی دامت برکاته

عالی
خوب
متوسّط

 
   پیوندها
پایگاه‌های خبری 
وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها 
علمی، پژوهشی 
فرهنگی و اطّلاع رسانی 
برخی سایت‌های مذهبی 
روزنامه‌ها 
حوزوی 
مراکز تحقیقاتی 
مراکز و مؤسّسات 
فروشگاه‌های اینترنتی کتاب 
بازرگاني، بانک و بيمه 
موتورهای جستجوگر 
نشریّات و مجلّات 
وبلاگ‌ها 
شبکه‌های اشتراک لینک 
 
   سایر پیوندها










 
 
 
 
 
 
کليّه حقوق مادّي و معنوي اين پايگاه متعلّق به مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين بوده و در جهت ترويج معارف اسلامي هيچ گونه محدوديّتي
نسبت به برداشت مطالب با ذکر منبع وجود ندارد. با معرّفي اين پايگاه به ديگران در اجر معنوي آن سهيم شويد.
® Copyright © 1396 Qommpth.ir All Rights Reserved