پايگاه اطّلاع رساني مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين | qommpth.ir
     
 
فارسي | العربيه | اردو 
 
   
  •  
  • 3 مهر 1396
  • 2017 Sep 25
 
 
   ویژه ها




 
   اوقات شرعي
 
   آمار پایگاه
امروز: 544
دیروز: 1001
ماه جاری: 2726
امسال: 168551
کل: 740425
 
**به پایگاه اطّلاع رسانی مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين (پایگاه انعکاس و انتشار کامل اخبار و آثار حضرت آيت الله سيّد محمّد رضا مدرّسي طباطبايي يزدي دامت برکاته) خوش آمدید.**    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ     
تاریخ انتشار: 14/10/1392 - 17:33
کد درس: 300 تعداد بازدید: 988 تعداد نظرات کاربران: 0  

تقریرات درس خارج اصول
حضرت آیت اللّه سیّد محمّدرضا مدرّسی طباطبایی یزدی دامت برکاته

دوره‌ی دوم ـ سال دهم ـ سال تحصیلی 93ـ92
جلسه 27 ـ ‌شنبه 9/9/92

پس از آن‌که بیان کردیم که در دوران امر بین تعیین و تخییر، انحلال حکمی رخ  می‌دهد و بر همین اساس برائت جاری می‌شود، اکنون باید دید آیا علاوه بر انحلال حکمی، انحلال حقیقی نیز رخ می‌دهد؟ و حداقل می‌تواند مانند اطعام و اکرام باشد؟

در مثال اکرام و اکرام به اطعام بیان کردیم انحلال حقیقی رخ می‌دهد و این‌که اکرام یک عنوان انتزاعی است ضربه‌ای به انحلال عقلی نمی‌زند؛ زیرا عرف مفهوم جامع اکرام را مشترک در اطعام و سایر حصص می‌بیند و آن را متیقن الوجوب می‌شمرد و عقل نیز بعد از این فهم عرف معتقد می‌شود که اکرام به هر حال واجب است، سپس شک می‌کند که این اکرام باید در شکل اطعام تحقق پیدا کند یا چنین چیزی لازم نیست؟ برائت عقلی و شرعی شامل اکرام به نحو خاص می‌شود و وجوب اکرام در شکل اطعام رفع می‌گردد.

امّا آیا در تخییر شرعی نیز چنین انحلالی رخ می‌دهد و می‌توان گفت اگر امر دائم بین اتیان (اطعام ستین مسکین یا عتق رقبه و یا صوم ستین یوماً) از یک طرف و اتیان خصوص رقبه از سوی دیگر باشد، آیا می‌توان گفت عتق رقبه همان احد الامور است به علاوه‌ی عتق رقبه تا انحلال حقیقی رخ ‌دهد؟!

چنین توهمی در این‌جا معنا ندارد و هرچند مفهوم احد الامور و مفهوم اکرام هر دو انتزاعی هستند امّا میان این دو تفاوت وجود دارد؛ احد الامرین عنوان اختراعی ذهن است به گونه‌ای که بر تمام هویت افراد من القرن الی القدم منطبق می‌شود، به خلاف مفهوم اکرام که حداقل عرفاً مفهوم جامع بین انواع اکرام است و انطباق آن بر هر مورد همراه با خصوصیت اضافی است لهذا خصوصیت مشکوک است ولی اصل اکرام متیقن می‌باشد، به خلاف مفهوم احد الامور یا احد الامرین که بر تمام هویت عتق رقبه منطبق می‌شود و چنین نیست که عتق رقبه ترکیبی باشد از احد الامرین و عتق رقبه به عنوان خصوصیت اضافی تا گفته شود احدالامرین یقینی است و خصوصیت آن (عتق رقبه) مشکوک است، بلکه احد الامرین عند التحلیل نیز چیزی جدای از همان عتق رقبه یا اطعام ستین مسکیناً نیست. بنابرین انحلال حقیقی حتّی با تسامح عرفی رخ نمی‌دهد و لذا نباید تصور شود که واجب تخییری شرعی و دوران امر بین آن و واجب تعیینی همانند دوران امر بین اطعام و کرام است.

اکنون با دقت در نکات و تأمّل در آن‌چه بیان شد و با اتکال به مباحث برائت و اقل و اکثر ارتباطی می‌توان اشکالات و بیان‌هایی را که مطرح شده است و خواسته‌اند با آن‌ها جریان برائت را در دوران امر بین تعیین و تخییر مطلقاً یا تعیین و تخییر شرعی خصوصاً، نفی کنند پاسخ داد. با این حال برخی از این بیان‌ها و اشکالات را مطرح کرده و بررسی می‌کنیم.

اشکال اوّل از محقق نائینی قدس سره

شک در دوران امر بین تعیین و تخییر، شک در حصول امتثال به اتیان بدل بعد از علم به ثبوت تکلیف است. به تعبیر دیگر شک در مقام، شک در امتثال به غیر محتمل التعیینه است بعد از یقین به ثبوت تکلیف در ذمه، و می‌دانیم هرگاه اشتغال ذمه یقینی بود و امتثال مشکوک بود، جای احتیاط است و مکلف باید کاری انجام دهد تا یقین کند امتثال محقق شده است و ادلّه‌ی برائت اعم از عقلی و شرعی مربوط به مقام شک در ثبوت تکلیف است و ربطی به مقام امتثال بعد از ثبوت تکلیف ندارند.

در ما نحن فیه مکلّف علم دارد که تکلیفی آمده، ولی شک دارد که با اطعام ستین مسکیناً تکلیف ثابت، ساقط شده است یا خیر، در این حالت نمی‌تواند به این امتثال اکتفا کند و حتماً باید عتق را انجام دهد تا یقین به سقوط تکلیف پیدا کند‌‌ ...
 

براي دريافت متن کامل جلسه بیست و هفتم  اينـجا را کليک کنيد.

Share
   لطفا دیدگاه خود را بنویسید!
*نام:
ایمیل:
*نظر:
 
   نظرات کاربران
رنگ زمینه:
         
سایز قلم: سرعت:
جهت حرکت: تنظیم حرکت:    
   حدیث هفته
بهترین و بدترین مردم
بدترينِ مردم كسى است كه پی‌جوى عيبهاى مردم باشد و نابيناى عيبهاى خويش.
غرر الحكم، ح ۵۷۳۹
 
ورود کاربران

 

نام کاربري:
رمز عبور:
مرا به خاطر بسپار!

موجودی سبد:
 
   نظر سنجی
دیدگاه شما درباره کیفیّت تدوین و تنظیم تقریرات دروس خارج حضرت آیت الله مدرّسی یزدی دامت برکاته

عالی
خوب
متوسّط

 
   پیوندها
پایگاه‌های خبری 
وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها 
علمی، پژوهشی 
فرهنگی و اطّلاع رسانی 
برخی سایت‌های مذهبی 
روزنامه‌ها 
حوزوی 
مراکز تحقیقاتی 
مراکز و مؤسّسات 
فروشگاه‌های اینترنتی کتاب 
بازرگاني، بانک و بيمه 
موتورهای جستجوگر 
نشریّات و مجلّات 
وبلاگ‌ها 
شبکه‌های اشتراک لینک 
 
   سایر پیوندها










 
 
 
 
 
 
کليّه حقوق مادّي و معنوي اين پايگاه متعلّق به مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين بوده و در جهت ترويج معارف اسلامي هيچ گونه محدوديّتي
نسبت به برداشت مطالب با ذکر منبع وجود ندارد. با معرّفي اين پايگاه به ديگران در اجر معنوي آن سهيم شويد.
® Copyright © 1396 Qommpth.ir All Rights Reserved