پايگاه اطّلاع رساني مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين | qommpth.ir
     
 
فارسي | العربيه | اردو 
 
   
  •  
  • 19 آذر 1397
  • 2018 Dec 10
 
 
   ویژه ها




 
   اوقات شرعي
 
   آمار پایگاه
امروز: 784
دیروز: 1656
ماه جاری: 34946
امسال: 444952
کل: 1415933
 
**به پایگاه اطّلاع رسانی مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين (پایگاه انعکاس و انتشار کامل اخبار و آثار حضرت آيت الله سيّد محمّد رضا مدرّسي طباطبايي يزدي دامت برکاته) خوش آمدید.**    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ     
تاریخ انتشار: 10/9/1397 - 13:28
کد درس: 1155 تعداد بازدید: 16 تعداد نظرات کاربران: 0  

تقریرات دروس خارج فقه
حضرت آیت الله سیّد محمّد رضا مدرّسی طباطبایی یزدی (دامت برکاته)
سال تحصیلی 98-1397

جلسه بیست و ششم و هفتم؛ سه شنبه و شنبه 29/8 و 3/9/1397

بیان کردیم انبیاء الهی و اوصیاء آنان علیهم السلام خصوصاً پیامبر خاتم صلّی الله علیه وآله و اهل بیت علیهم السلام ولایت تکوینی دارند و علاوه بر آنها، اولیاء الهی که غیر نبیّ و وصیّ هستند هم فی‌الجمله ولایت تکوینی دارند و روایات زیادی دلالت بر این مطلب می‌کند. و همانطور که تذکر دادیم باید توجه داشت که گرفتار غلوّ و تفویض نشویم [و چیزی را فراتر از معیارها به معصومین علیهم السلام نسبت ندهیم با اینکه] ما بعضی از جزئیات را جز از طریق اهل بیت علیهم السلام نمی‌توانیم بفهمیم و حتّی شاید بعض امور به‌گونه‌ای باشد که اصلاً غیر از اهل بیت علیهم السلام قابلیت فهم حاقّ آنها را نداشته باشد، کما اینکه این مطلب از بعض روایات استفاده می‌شود.

بنابراین باید همین اندازه بپذیریم که خداوند متعال از طریق پیامبر صلّی الله علیه وآله و اهل بیت علیهم السلام فیض خود را به بندگانش عنایت می‌کند و ائمه علیهم السلام واسطة در فیض الهی و همچنین هدف نهایی خلقت هستند و تمام عالم طُفیل وجود آنهاست، و همین مقدار کافی است و بیش از این هم نیاز نیست وارد شویم و ورود در آن، تکلّف به آن چیزی است که ما موظّف به آن نیستیم و چه‌بسا ورود به آن در بعضی وقت‌ها منجرّ به ضدّش شود و آنچه را که فرد نباید به آن وارد شود وارد شده است؛ چراکه ما اصلاً قابلیت درک بعض حقایق را نداریم و این هوس است که توهّم کنیم آنچنان که حقائق عالم را پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله، امیرالمؤمنین علیه السلام [و سایر ائمه علیهم السلام] می‌فهمیدند و به آن می‌رسیدند، ما هم می‌توانیم به آن برسیم (وَ مَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً). به هرحال مسئلة غلوّ‌ و تفویض، محذور بسیار مهمی است و باید مواظب بود که گرفتار آن نشویم و از طرف دیگر ترس از غلوّ و تفویض هم نباید طوری باشد که نتوان به آن مقداری که خود ائمه علیهم السلام فرموده‌اند، برسیم و به آن اقرار کنیم.

همچنین خطر غلوّ و تفویض، در مورد اولیاء الهی هم که فی‌الجمله دارای ولایت تکوینی هستند وجود دارد و باید مراقب بود در مورد ایشان هم گرفتار غلوّ‌ یا تفویض نشویم. وقتی در مورد ائمه علیهم السلام خطر تفویض و غلوّ وجود دارد، در مورد اولیاء الهی به طریق أولی وجود دارد و زودتر مبتلای به غلوّ می‌شویم؛ چراکه بعض حرف‌ها نسبت به اولیاء الهی واقعاً غلوّ است.

نکتة مهم دیگری که در اینجا وجود دارد و باید به آن توجه شود آن است که امور خارق العاده و تصرّفاتی که بعضی انجام می‌دهند، همانطور که ممکن است از طریق عبودیّت و بندگی خداوند متعال حاصل شده باشد، امکان هم دارد از طریق بعض ریاضت‌هایی که قدرت‌هایی به انسان می‌دهد و به حسب افراد و مزاج‌ها هم تفاوت می‌کند حاصل شده باشد و نباید این قدرت‌ها را با قدرت الهی که از طریق بندگی و عبادت صحیح به دست می‌آید اشتباه گرفت و این یکی از امور واقعاً پیچیده‌ای است که افراد زیادی در طول تاریخ گرفتار آن بوده‌اند؛ از زمان امیرالمؤمنین علیه السلام که بعض روایات آن را خواندیم تا زمان امام باقر و امام صادق علیهما السلام و همینطور تا زمان امام عسکری علیه السلام و حتّی در أمم سابقه هم وجود داشته است.

به حسب تجربه شکی نیست و از بعض نصوص هم فی‌الجمله استفاده می‌شود که بعض قدرت‌های روحی، بر اثر ریاضت‌هایی که شرعیّت هم ندارد حاصل می‌شود؛ فرضاً کسی به مدّت شش ماه کف دستش را به سوی آسمان نگه می‌دارد و مقداری خاک در کف دستش می‌ریزد و بذر گندمی هم در آن قرار می‌دهد تا اینکه سبز شود و رشد کند و یا اینکه بعض کارهای سخت دیگری انجام می‌دهد، و واقعاً یک‌سری قدرت‌های روحی به دست می‌آورد با اینکه چه بسا اصلاً‌ اهل نماز، طهارت و امثال آن نباشد. پس انسان می‌تواند به این قدرت‌ها از غیر طریق عبادت و بندگی دست پیدا کند و خداوند هم این قدرت‌ها را به او می‌دهد؛ زیرا این جهان به گونه‌ای آفریده شده که تلا‌ش‌ها در آن بی‌ثمر نمی‌ماند، کما اینکه قرآن کریم می‌فرماید (كُلاًّ نُمِدُّ هؤُلاَءِ وَ هَؤُلاَءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ وَ مَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً)؛ یعنی چه کسانی که حق هستند و چه کسانی که باطل هستند، خداوند نتیجة اعمال و کارهایشان را ولو فی‌الجمله و تا حدّی که بخواهد به آنها می‌دهد و اگر محظور دیگری نباشد، ذات عطاء الهی محظوری ندارد و تجربه هم این مطلب را نشان داده است.

و گاهی این اتفاقات به گونه‌ای است که به حسب روایات حتّی به نوعی به خودِ خداوند متعال هم نسبت داده می‌شود، مانند قضیة سامری که وقتی محاکمه شد، در جواب حضرت موسی علی نبیّنا و آله و علیه السلام چنین گفت: (بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِنْ أَثَرِ الرَّسُولِ) ؛ من چیزی را دیدم که دیگران ندیدند؛ یک مشت از خاک جای پای رسول ـ که به حسب روایات مراد حضرت جبرئیل است ـ یا حافر مرکب او را برداشت و درون گوساله‌ای که از طلا ساخته بود ریخت و این خاک باعث شد که آن گوساله خُوار داشته باشد، لذا در روایاتی وارد شده که حضرت موسی به درگاه الهی عرض کرد: پروردگارا، گوساله را سامری ساخت، امّا خُوار را چه کسی ایجاد کرد؟ و خداوند در جواب فرمود: خُوار را من ایجاد کردم و فتنه و آزمایشی برای بنی‌اسرائیل بود. از جمله روایتی در  تفسیر عیّاشی وارد شده که چنین می‌گوید ...
 

براي دريافت متن کامل جلسه بیست و ششم و بیست و هفتم  اينـجا را کليک کنيد.

Share
   لطفا دیدگاه خود را بنویسید!
*نام:
ایمیل:
*نظر:
 
   نظرات کاربران
رنگ زمینه:
         
سایز قلم: سرعت:
جهت حرکت: تنظیم حرکت:    
   حدیث هفته
از خودمان شروع كنيم
اميرمؤمنان (ع) فرمود: هركس خود را پيشواى مردم قرار دهد، پيش از آموختن ديگران، به آموزش خود بپردازد، و بايد تربيت كردنش با سيرت و رفتارش، پيش از تأديب به زبانش باشد. آن كس كه معلم و مربّى خويشتن است، سزاوارتر است به احترام، از آنكه معلم و مربّى مردم است.
نهج البلاغه، حكمت 73
 
ورود کاربران

 

نام کاربري:
رمز عبور:
مرا به خاطر بسپار!

موجودی سبد:
 
   نظر سنجی
دیدگاه شما درباره کیفیّت تدوین و تنظیم تقریرات دروس خارج حضرت آیت الله مدرّسی یزدی دامت برکاته

عالی
خوب
متوسّط

 
   پیوندها
پایگاه‌های خبری 
وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها 
علمی، پژوهشی 
فرهنگی و اطّلاع رسانی 
برخی سایت‌های مذهبی 
روزنامه‌ها 
حوزوی 
مراکز تحقیقاتی 
مراکز و مؤسّسات 
فروشگاه‌های اینترنتی کتاب 
بازرگاني، بانک و بيمه 
موتورهای جستجوگر 
نشریّات و مجلّات 
وبلاگ‌ها 
شبکه‌های اشتراک لینک 
 
   سایر پیوندها










 
 
 
 
 
 
کليّه حقوق مادّي و معنوي اين پايگاه متعلّق به مؤسّسه علمي، پژوهشي، فرهنگي پرتو ثقلين بوده و در جهت ترويج معارف اسلامي هيچ گونه محدوديّتي
نسبت به برداشت مطالب با ذکر منبع وجود ندارد. با معرّفي اين پايگاه به ديگران در اجر معنوي آن سهيم شويد.
® Copyright © 1397 Qommpth.ir All Rights Reserved